Puszcza Romincka

Puszcza Romincka – kompleks leśny stanowiący część Pojezierza Litewskiego, zarazem najbardziej na północny – wschód wysunięta część Mazur Garbatych.

Puszcza podzielona jest między Polskę i Rosję (obwód kaliningradzki). Geologicznie obniżenie terenu samej puszczy stanowi strefę przejściową między mazurskim i litewskim lobem lodowcowym.

Puszcza zajmuje powierzchnię ok. 35,5 tys. ha, w tym po stronie polskiej ok. 15,5 tys. ha. Charakteryzuje się unikalną fauną i florą, przypominającą nieco tajgę.

Przez puszczę przepływają dwie rzeczki: Błędzianka i Bludzia. Jest wiele innych mniejszych strumieni, cieków, torfowisk, bagnisk, źródlisk, jeziornych oczek i podmokłych uroczysk charakteryzujących te tereny morenowe, silnie sfalowane, zbudowane z ilastych glin i piasków polodowcowych. Deniwelacje na terenie puszczy są spore, osiągają nawet 120–140 metrów. Najwyższy punkt wynosi 295,4 m n.p.m., najniższy: 150 m n.p.m.