W 1885 r. w zabudowaniach nad jeziorem Duś utworzono wspólnotę żeńską starowierców. W klasztorze mieszkało początkowo nawet około 40 mniszek, które zajmowały się modlitwą, pracą na roli oraz opieką nad starszymi i potrzebującymi. W molennie (domu modlitwy) można podziwiać: Ikony przedstawiające Świętą Trójcę, Matkę Boską, Chrystusa oraz proroków. Żyrandol o wysokości 3,5 m, ozdobiony 32 świecami — ufundowany w 1910 r. przez rosyjskiego kupca na pamiątkę zmarłej żony mającej tyle lat, ile świec jest na żyrandolu.
Ikonostas jest jednym z nielicznych zachowanych ikonostasów staroobrzędowych w Polsce w oryginalnym kontekście (w dawnej molennie klasztoru żeńskiego). Jego ikonografia i forma są wierne kanonowi sprzed reform, co czyni go obiektem o ogromnej wartości dla badań nad sztuką cerkiewną i kulturą staroobrzędowców.
Klasztor funkcjonował aktywnie do II wojny światowej, jednak po jej zakończeniu zaczęło go zamieszkiwać coraz mniej mniszek. W 2006 r. zmarła ostatnia zakonnica, co zakończyło ponad wiekową tradycję życia monastycznego.
Po 1968 r. obiekt przeszedł w ręce prywatne, a dziś pełni funkcję Muzeum Ikon i Kultury Staroobrzędowców, z możliwością noclegu, prywatnego zwiedzania, a nawet wynajęcia łódki czy bryczki.
Wojnowo jest jednym z najważniejszych ośrodków starowierców w Polsce — zarówno duchowo, jak i historycznie. To unikalne świadectwo przerwanego życia wspólnoty religijnej.
fot. Jarosław Kowalski
