Drewniana świątynia z charakterystyczną dzwonnicą w typie rosyjskim. Postawiono ją w latach 1922–1923, a poświęcono w maju 1927 roku przez egzarchę zachodnioeuropejskiego Eulogiusza. Jej architektem był ks. Aleksandr Awajew — były carski oficer i mnich z Tweru. Styl cerkwi nawiązuje do drewnianych świątyń właśnie z tego regionu Rosji. Po II wojnie światowej, obiekt przeszedł pod administrację Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego (diecezja białostocko‑gdańska).
W latach 1995–1996 przeszedł gruntowną renowację, a 1 września 1996 dokonano rekonsekracji. Kolejny remont zakończył się w lipcu 2013 roku, wraz z ponownym poświęceniem przez biskupa supraskiego Grzegorza. To drewniana cerkiew na planie prostokąta, z wbudowaną dzwonnicą zwieńczoną cebulastą kopułką (dach namiotowy) oraz większą kopułą nad prezbiterium — symbolicznie sięgającą ku niebu. Wnętrze skromne — brak polichromii, utrzymane w tonacji biało‑złotej, z pojedynczym ikonostasem. Ikony pochodzą z różnych epok — od wartościowych historycznie po późniejsze reprodukcje papierowe
fot. Jarosław Kowalski
